تبلیغات

 اینها 3 تمرین خلاقانه برای عکاسان پرتره ای هستند که نیاز به عکس گرفتن دارند، اما فاقد انگیزه یا ایده های جدید می باشند. تکمیل تنها یکی از این ایده ها به شما کمک خواهد کرد که شعله یک اندیشه از دست رفته را بازگردانید، که چیزی است که عکاسی هر هنرمندی به دنبال آن است. مطالعه این مطلب را به همه شما عزیزان علاقه مند به عکاسی بارداری در آتلیه بارداری، توصیه می کنیم.

بهترین بخش آن این است که شما مجبور نیستید مجموعه ابزار های خاص یا دسترسی به مکان های عجیب و غریب داشته باشید تا هر یک از این 3 چالش پرتره را انجام دهید.
۱
یک پرتره بر اساس هنر کودکان ایجاد کنید


ببین و پاسخ بده اثر الکساندریا هاف

ما برای الهام گرفتن به آثار همکاران خود نگاه می کنیم، اما قرار دادن مبنای کار جدید بر اثر هنری یک کودک، دیدگاه شما را به چالش می کشد و به شما اجازه می دهد تا قوانین را بشکنید. برای فهمیدن نکات بیشتر، تا قبل از عکاسی از کودک نخواهید که نقاشی خود را برای شما توضیح دهد. من تنها بعد از اینکه پرتره ام را گرفتم، متوجه شدم که کودک در واقع یک شیشه رسم کرده بود و نه یک شخص! این تمرین به شما یادآوری خواهد کرد که چطور هر کسی هنر را به گونه ای متفاوت تفسیر می کند.
۲
برای لباس، خودتان را محدود به موارد خانگی کنید
[ایده های خلاقانه عکاسی پرتره]

کاغذ و پوست اثر الکساندریا هاف

این تمرین شما را مجبور می کند تا بهانه های خود برای عکس نگرفتن را تمام کنید. حتی اگر شما بودجه برای یک لباس ندارید، هنوز هم می توانید یک پرتره عجیب و غریب (غیر معمول) ایجاد کنید. با دست هایتان با تغییر شکل دادن موادی مانند فویل آلومینیوم، تور، یا کاغذ طراحی کار کنید، یک استراحت خلاقانه ارزشمند از کار عکاسی روزمره ای که همیشه انجام می دادید.
۳
یک پرتره از یک شعر ایجاد کنید
[ایده های خلاقانه عکاسی پرتره]

پرتره هایکو اثر الکساندریا هاف

هایکوها (هایکو کوتاه‌ترین گونه شعری در جهان است که مبدع آن ژاپنی‌ها هستند)، اشعار، آهنگ ها، و سایر هنرهای غیر بصری به شما اجازه می دهند تا شخصیت ها را تصور کنید. اگر می خواهید یک پرتره بگیرید اما هیچ ایده ای ندارید که از نظر موضوعی از کجا شروع کنید، این تمرین خوبی است. هایکوها و اشعار می توانند وسیله ای برای کمک به شما برای شروع یک کار جدید و اصیل باشند.

منبع:

لنزک

+ نوشته شده توسط Babyphotographystudio در چهارشنبه، ۶ تیر ۱۳۹۷ ساعت ۱۰:۲۰ بعد از ظهر، یک بازدید ، بدون دیدگاه
برچسب‌ها: عکاسی، راهنمای عکاسی، آموزش عکاسی

 یک طرز فکر وجود دارد که به نظر می رسد بسیاری از عکاسان دارند، که هر چیزی به جز مُد نوردهی دستی تقلب است. این گفته نه تنها مرا ناامید می کند، بلکه توصیه بدی هم هست، که مانع از پیشرفت عکاسی نوزاد در آتلیه نوزاد برای دیگران می شود. استدلال من این است که هیچ تقلبی در عکاسی وجود ندارد، و استفاده از دوربینتان در مُد تمام دستی (manual) در واقع دستیابی به عکسی که به دنبالش هستید را سخت تر می کند – بنابراین بیایید در این مطلب لنزک نگاهی به این که چرا مُدهای نوردهی نیمه خودکار انتخاب خوبی برای عکاسی حیات وحش هستند بیاندازیم.


در زمان دنبال کردن این ماکارو در حین پرواز، اگر من در مُد تمام دستی بودم، هیچ وقت قادر به تغییر سریع تنظیمات نبودم.

من هیچ وقت استفاده از مُدهای نوردهی تمام خودکار را به هیچ کس توصیه نمی کنم. دوربین بر روی هر جایی که مناسب ببیند فوکوس می کند، و به نظر می رسد که ذهن خود را روز به روز تغییر می دهد. تنظیمات اغلب اشتباه هستند، چون شما هیچ ارتباطی با اینکه تعادل مثلث نوردهی چگونه برقرار می شود ندارید (به غیر از کمی جبران نوردهی). این مُد نوردهی برای عکاسان حیات وحش، انتخاب بسیار ضعیفی است.

با این حال، توصیه من این است که شما از یک مُد نیمه خودکار استفاده کنید. چون در مورد حیات وحش، همه چیز آنقدر غیر قابل پیش بینی است که شانس کمی وجود دارد که شما بتوانید در مُد نوردهی دستی فرز باشید و وقت تلف نکنید، و به تغییر شرایط سریع واکنش نشان دهید. تصور کنید که دارید از یک عقاب که دارد با سرعت رو به پایین پرواز می کند تا یک ماهی را از آب بگیرد، عکاسی می کنید. اگر از پایین به بالا نگاه کنیم، این عقاب از میان شرایط نور محیط متفاوت زیادی حرکت می کند، تمام راه تا رسیدن به آب، و دوباره برگشتن به بالا. شما نمی توانید به طور دقیق تنظیمات را به اندازه کافی سریع تغییر دهید.
[عکاسی حیات وحش]

غاز سفید شمالی

بنابراین چه کار می توانید بکنید؟ برای عکاسی حیات وحش از یک مُد نوردهی نیمه خودکار استفاده کنید. این کار قطعا تقلب نیست، و انتخاب مورد علاقه تقریبا تمام عکاسان حیات وحش در این صنعت است. اینطور نیست که بگوییم ما نمی توانیم از مُد دستی استفاده کنیم – و این هم قطعا کاری است که شما باید یاد بگیرید – اما هیچ نکته مثبتی در مورد کار ساده تنظیم سرعت شاتر، در حین ترکیب بندی یک تصویر حیات وحش خیره کننده وجود ندارد.
انتخاب یک مد نیمه خودکار

وقتی که صحبت در مورد مُدهای نیمه خودکار دوربین باشد، شما چند انتخاب دارید. بیایید نگاهی به بهترین انتخاب ها بیاندازیم.
مُد اولویت دیافراگم

این مُد مورد علاقه من است. مُد نوردهی اولویت دیافراگم (A یا Av) به شما اجازه می دهد تا دیافراگمی که نیاز دارید را تنظیم کرده، و به منظور حفظ تعادل نوردهی، بگذارید دوربین سرعت شاتر را به صورت خودکار تنظیم کند. شما می توانید ایزوی خود را افزایش دهید، نور باید یک عامل محدود کننده باشد، و در نتیجه اجازه دهید دوربین سرعت شاتر را افزایش دهد. اما شما هنوز هم واقعا کنترل کامل دارید، چون تمام کاری که شما باید انجام دهید تنظیم جبران نوردهی برای میزان کردن عکس حاصل است.
[عکاسی حیات وحش]

جبران نوردهی به شما اجازه می دهد تا کنترل را به دست آورده و حتی در یک مُد تقریبا خودکار، یک عکس را به درستی نوردهی کنید.

یک دیافراگم باز (ضریب اف های کوچک) اغلب مورد علاقه عکاسان حیات وحش است، چون یک بوکه نرم و خوب را میسر می سازد، که سوژه را از پس زمینه جدا می کند. این چیزی است که اغلب به یک تصویر حیات وحش یک حس کیفیت می دهد، اگرچه من اعتقاد زیادی به شکستن قوانین از جمله قوانین مربوط به پس زمینه در عکس ها دارم. به همین دلیل، استفاده از اولویت دیافراگم اغلب منطقی است چون شما قادر به کنترل تنظیماتی که می تواند یک عکس را خوب یا بد از کار درآورد خواهید بود.
مُد اولویت شاتر

اگر قصد دارید عکاسی حیات وحش انجام دهید، مُد نوردهی اولویت شاتر (Tv یا S) قطعا مُدی نیست که شما می خواهید از آن استفاده کنید. این احتمال وجود دارد که شما سرعت شاتر خود را بالا تنظیم کنید – و احتمالا بیش از حد بالا. حیات وحش در طلوع و غروب خورشید از همیشه فعال تر است، و گرچه ممکن است دیدن آن برای شما خیلی ساده به نظر برسد، اما عجیب است که چطور نور کمی برای دوربین وجود دارد، به خصوص اگر دارید با یک لنز کُندتر از f/2.8 عکس می گیرید. با یک سرعت شاتر کم، دوربین تنها آنقدر وقت دارد که بتواند دیافراگم را قبل از این که عکس شروع به ناکافی نوردهی شدن بکند، افزایش دهد. برعکس، با مد اولویت دیافراگم هیچ محدودیت واقعی برای سرعت شاتر وجود ندارد – بدترین چیزی که ممکن است اتفاق بیفتد این است که یک پس زمینه تار به دست آورید، هرچند این گاهی اوقات می تواند هنری باشد.

لنزک: برای عکاسی حیات وحش از مُد اولویت شاتر دور بمانید!
[عکاسی حیات وحش]

دو کلاغ در حال نزاع
مُد دستی با ایزوی خودکار

این گزینه نیز انتخاب محبوبی در میان عکاسان حیات وحش است، هرچند من خودم هنوز از آن استفاده نکرده ام. با قرار دادن دوربین بر روی مُد نوردهی دستی (M)، اما تنظیم کردن ایزو بر روی حالت خودکار (Auto ISO)، شما کنترل خود را هم بر دیافراگم و هم سرعت شاتر حفظ کرده، و به دوربین اجازه می دهید تا برای حفظ تعادل نوردهی، ایزو را تنظیم کند. من شخصا دوست دارم بر ایزو کنترل داشته باشم، چون حس می کنم کنترل نداشتن بر آن می تواند تصویر را خراب کند.

این حالت به شما اجازه می دهد تا مطمئن شوید که دیافراگم مورد نظر برای افکت مناسب را دارید، اما در نتیجه ممکن است متوجه نشوید که همانطور که شرایط نور افت پیدا می کند، ایزوی شما به سرعت افزایش می یابد. بدترین چیزی که ممکن است به دست آورید عکسی است که بر روی LCD دوربین شما فوق العاده به نظر می رسد، تا وقتی که به استودیوی خود برمی گردید و متوجه می شوید که عکس نویز دیجیتالی دارد.

با این وجود، عادت خوبِ چک کردن تنظیمات ایزو به طور مرتب در طول عکاسی، به این معنی خواهد بود که این مشکل به وجود نمی آید. با کسب تجربه، شما یاد خواهید گرفت که قرار است چه محدودیت هایی برای شرایط محیطی خاص وجود داشته باشد، قبل از این که ایزو بالا برود.
[عکاسی حیات وحش]

در مُدهای نیمه خودکار شما هنوز هم کنترل کامل دارید، که به شما اجازه می دهد تا به تصاویر غیرمعمول بیشتری دست یابید.

همچنین هنوز هم امکان استفاده از جبران نوردهی را دارید در حالیکه ایزو بر روی حالت خودکار تنظیم شده است. این به شما اجازه می دهد تا نوردهی را درست مانند مُدهای اولویت دیافراگم و شاتر تنظیم کنید.
بنابراین از کدام مُد نوردهی باید استفاده کنید؟

اکنون که نگاهی به سه مُد نیمه خودکار مختلف انداختیم، شما احتمالا گیج شده اید که باید از کدام مد استفاده کنید. خب، می دانید که من در مورد مُد اولویت شاتر چه نظری دارم. به جز آن، این مسئله اساسا به خودتان بستگی دارد. اگر می خواهید از دیافراگم و سرعت شاتر خود کاملا مطمئن باشید، مد دستی با ایزوی خودکار را انتخاب کنید.
[عکاسی حیات وحش]

به لطف مُد نیمه خودکار، زمانی که این میمون پشمالو در جنگل های بارانی آمازون مرا شگفت زده کرد، برای عکاسی آماده بودم. مد دستی در چنین لحظه زودگذری می توانست تلاش های مرا بی فایده کند.

اگر شما هم مثل من یک سرعت ایزوی به طور غیر قابل قبول بالا را دوست ندارید، به مد اولویت دیافراگم بچسبید. حرفه ای ها از هر دو مد استفاده می کنند، و هر دو می توانند به موفقیت های عالی منجر شوند. تنها باید به مُدی که انتخاب می کنید عادت کنید، و با مزیت های نسبی که هر یک از آنها با خود به همراه می آورند بازی کنید.

همانطور که نور افت پیدا می کند، شما محدودیت های هر دو مد را احساس می کنید، اما من همیشه می گویم که یک تصویر کمی تار شده (یا ریسک یک تصویر حاصل از سرعت شاتر کُند) بهتر از عکسی است که به خاطر نویز دیجیتال بدون استفاده شده است.

نویسنده: ویل نیکولز (Will Nicholls)
منبع

برگرفته از: digital-photography-school

 

+ نوشته شده توسط Babyphotographystudio در چهارشنبه، ۶ تیر ۱۳۹۷ ساعت ۱۰:۱۹ بعد از ظهر، یک بازدید ، بدون دیدگاه
برچسب‌ها: عکاسی، راهنمای عکاسی، آموزش عکاسی

 وقتی من برای عکاسی بیرون می روم، چه عکاسی هوایی و چه شاخه های دیگر عکاسی کودک در آتلیه کودک، همیشه می توانم تصویر را در ذهنم ببینم قبل از این که آن را ثبت کنم. وقتی عکس می گیرم بیشترین تلاشم را برای رسیدن به همان عکس بر روی دوربین می کنم، و می دانم که این عکس برای من معنا خواهد داشت. گاهی اوقات من ۳۰ دقیقه صرف عکاسی، یا گاهی اوقات چندین ساعت را صرف انتظار برای یک لحظه مناسب یا نور مناسب می کنم تا عکسی را که می خواهم بگیرم. در این مطلب  من برخی از عکس های هوایی ام که با دِرون گرفته ام و روند ایجاد آنها، از فکر و ایده تا عکاسی و ویرایش، را توضیح می دهم.

همانطور که من بیشتر و بیشتر در عکاسی هوایی پیش می روم، همیشه از خودم می پرسم، چه کار متفاوتی می توانم انجام دهم؟ چطور می توانم عکس های هوایی جالب و منحصر به فرد ایجاد کنم؟ پاسخ ساده است؛ من در مورد آنها خیلی فکر می کنم. من مکان، وقت روز، ترکیب بندی، ظاهر، رنگ، احساس، و حس آنچه را که به دنبالش هستم در نظر می گیرم. اخیرا من با جاده ها، آب، و درختان کار کرده ام، چون فکر می کنم از بالا، اینها چیزهای بسیار جالبی هستند.
۱
از ایده تا عکس: عکاسی هوایی با دِرون – جاده مارپیچ و رد نور ماشین ها
[عکاسی هوایی با دِرون]

بعد از این که پست یکی از دوستانم را در اینستاگرام دیدم، که یک عکس از خودش در کالیفرنیا کنار یک جاده پیچ و خم دار بود، ایده این عکس به ذهنم رسید. یادم آمد که من کنار یک جاده با یک پیچ تند زندگی می کنم، این یکی از آزار دهنده ترین جاده هایی است که می شود در آن رانندگی کرد، اما احتمالا عکس بسیار زیبایی می توان از آن گرفت. من کمی در این مورد فکر کردم و فهمیدم که می توانم این عکس را در طول روز بگیرم و ماشین ها در جای خود متوقف شده باشند یا جاده خالی باشد (هر دو گزینه خوب هستند)، یا می توانم قبل از اینکه هوا برای ناکافی نوردهی کردن درختان و جاده بدون از دست دادن جزئیات خیلی تاریک شود، کمی رد نور را به تصویر بکشم. من تصمیم گرفتم یک چیز جدید را امتحان کنم، چیزی که قبلا امتحان نکرده بودم، و آن ایجاد رد یا حرکت نور بود.

من حدود ۳۰ دقیقه زودتر به آنجا رسیدم، بنابراین دِرون (drone) را بالا بردم، آن را بر بالای جاده به پرواز درآوردم و قبل از این که باتری آن تمام شود چند عکس مختلف گرفتم، آن را به پایین برگرداندم و عکس هایی که گرفته بودم را بررسی کردم. از یکی از آن زوایا راضی بودم و تصمیم گرفتم از آن زاویه عکس بگیرم، ارتفاعی که عکس در آن گرفته شده بود و جایی که اشیاء معین در آن قرار داشتند را به خاطر سپردم، بنابراین توانستم دِرون را دوباره برگردانم و در همان موقعیت قرار دهم.

اکنون وقت گرفتن عکس هایی بود که من نیاز داشتم تا تصویر درون ذهنم را خلق کنم. این سخت ترین بخش کار بود چون من نمی توانستم ترافیک را کنترل کنم، اغلب اوقات تنها یک ماشین، گاهی دو تا، و گاهی یک گروه از آنها پایین جاده می آمدند. من چشمانم را به صفحه نمایش چسبانده بودم و منتظر بودم تا چند ماشین در جایی که من می خواستم وارد کادر شوند. همانطور که هوا تاریک تر می شد، می توانستم با سرعت شاتر بازی کنم و به خودم اجازه به دست آوردن ماتی حرکت بیشتر و رد نورهای طولانی تر را بدهم. در نهایت، کارم تمام شد و من مطمئن بودم که آنچه را می خواستم به دست آورده بودم. به خانه برگشتم و عکس بالا را ویرایش کردم که ترکیبی از دو عکس است و چند چیز از تصویر حذف شده است. وقتی کار تمام شد، می توانستم بگویم که این ۹۵% شبیه چیزی است که من قبل از بیرون رفتن برای عکاسی در ذهنم پیش بینی کرده بودم.
۲
از ایده تا عکس: عکاسی هوایی با دِرون – تضاد بین بخش های زمین
[عکاسی هوایی با دِرون]

برای این تصویر، من در راه برگشت به خانه از یک جلسه عکاسی املاک و مستغلات بودم که متوجه شدم باید در جایی که همیشه می خواستم آن را از بالا ببینم توقف کنم. البته وقتی به آنجا رسیدم همه چیز باید با مهارت انجام میشد، چون من مجبور بودم جایی برای پارک کردن پیدا کنم تا بتوانم دِرون (drone) را به پرواز درآورم، اما در نهایت یک جای پارک حدود هشتصد متر دورتر از آنجا پیدا کردم. وقتی داشتم دِرون را به پرواز درمی آوردم، می خواستم کامیون را بر روی معدن سنگ ثبت کنم در حالیکه هیچ ماشینی در جاده نباشد. هدف من نشان دادن تفاوت زمین در چنین شعاع کمی بود. ما در این عکس طبیعت، حمل و نقل، و یک منطقه استخراج/ساخت و ساز داریم. من در مورد اینکه چگونه می توانم همه اینها را نشان دهم و همه چیز را ساده نگه دارم فکر کردم، بنابراین تصمیم گرفتم با روشی که انجام دادم از آن عکس بگیرم و عکس های متعددی مثل این گرفتم تا اینکه بالاخره عکسی گرفتم که می دانستم خوب از کار در می آید. من همیشه به کنتراست یا تضاد بین بخش های مختلف طبیعت و دیدن چگونگی مداخله انسان با آن علاقه مند بوده ام، که یکی از دلایل اصلی است که من این عکس را دوست دارم.
۳
از ایده تا عکس: عکاسی هوایی با دِرون – قطار و من بر روی ریل ها
[عکاسی هوایی با دِرون]

«قطار و من بر روی ریل ها» یکی از برنامه ریزی شده ترین عکس های هوایی من است. یک روز صبح من از خواب بیدار شدم و به نوعی این عکس را فقط در ذهنم گرفتم. من فکر کردم ایده خیلی احمقانه ای است، بنابراین تصمیم گرفتم بروم و آن را ایجاد کنم. من لباس هایی پوشیدم که خیلی با سنگ ها و ریل ها ترکیب نشوند، مدتی پشت کامپیوتر نشستم و در گوگل مپ به دنبال جایی برای گرفتن این عکس گشتم. من نمی خواستم چیزی جز ریل های قطار و چند درخت در این عکس باشد، اما پیدا کردن جایی که تنها این موارد در آن باشند سخت بود. من در مورد این که چه چیز دیگری می توانم به آن اضافه کنم که از تمرکز اصلی عکس و من دور نشود فکر کردم، و در نهایت آب به فکرم رسید. بعد از یک ساعت جستجو، یک ریل راه آهن پیدا کردم که از میان دو بدنه آبی رد میشد و حدود ۴۰ دقیقه با من فاصله داشت. قبل از اینکه به آنجا بروم یادم آمد که عکس بدون قطار چطور خواهد بود؟ برنامه ریزی بیشتر… من مجبور بودم برنامه قطار را پیدا کنم تا بتوانم از قطار هم عکس بگیرم، بنابراین دیدم که یک قطار در ساعت ۲:۵۰ و بعدی در ساعت ۴:۳۰ بعد از ظهر می آمد.

من به مقصد رسیدم، در یک مرکز خرید پارک کردم، یک فلش راهنما پیدا کردم که به ریل قطار می رسید و از یک تپه سنگی بزرگ بر روی یک تونل بالا رفتم تا به ریل رسیدم. حدود چهارصد متر در امتداد ریل پیاده روی کردم تا به آب رسیدم، دِرون (drone) را بیرون آوردم و آن را تنظیم کردم. من کمی زود رسیدم تا یک سری چیزها را بفهمم، دِرون را بالا بردم تا برنامه ریزی های قبل از گرفتن عکس را انجام دهم و ترکیب بندی، مقیاس و موقعیتی که باید در آن دراز بکشم را در نظر بگیرم. من تعدادی عکس از خودم که بر روی ریل دراز کشیده بودم از دور و نزدیک و در تمام موقعیت های مختلف گرفتم، بنابراین گزینه هایی داشتم که در پس پردازش با آنها کار کنم. سپس، منتظر ماندم تا قطار بیاید و خوش شانس بودم که قطاری گیر آوردم که در هر دو جهت می رفت. با تمام شدن همه کارها، اکنون وقت آن بود که به خانه بروم و کمی ویرایش روی عکس ها انجام دهم. من می خواستم این عکس یک حسی را منتقل کند، شاید حس غم یا اندوه، که بیننده تعجب کند چرا من روی آن ریل ها در وسط ناکجا آباد دراز کشیده ام و انتظار مرگم را می کشم (عکسی که برای هر کسی طبیعی و نرمال نباشد). بعد از این که عکس ایجاد شد، توانست چند نفری را با این باور که من واقعا بر روی ریل ها دراز کشیده ام فریب دهد، اما گذشته از آن این تصویر دیگری بود که من واقعا برای بیرون رفتن و گرفتن آن وقت گذاشتم.

با عکاسی دیجیتال ما می توانیم هر چقدر عکس که می خواهیم بگیریم، اما عکس هایی که در موردشان فکر می کنیم و واقعا به آنها اهمیت می دهیم، عکس هایی هستند که نشان می دهند ما به عنوان هنرمند چه کسی هستیم. آنها عکس هایی هستند که شما را از افراد دیگر جدا می کنند و باید همیشه خودتان را به گرفتن آنها تشویق کنید.

نویسنده: تای پولند (Ty Poland)

منبع:

لنزک

 

+ نوشته شده توسط Babyphotographystudio در چهارشنبه، ۶ تیر ۱۳۹۷ ساعت ۱۰:۱۸ بعد از ظهر، یک بازدید ، بدون دیدگاه
برچسب‌ها: عکاسی، راهنمای عکاسی، آموزش عکاسی
 لذت دو چندان یا دردسر دو برابر؟ جیمز پترسون در این مقاله عکاسی از نوزادان تازه متولد شده را با نور طبیعی در خانه به شما عزیزان آموزش می دهد.
آماده کردن دوربین

اگر از شما خواسته شود تا از نوزادان تازه متولد شده عکس بگیرید، با یک چالش روبرو خواهید شد. عکاسی بارداری در آتلیه بارداری فرصت عکس گرفتن از نوزادان در کوچکترین، خواب آلودترین، و جوان ترین حالت آنها را به شما می دهد، و نتایج می توانند به طور تاثیرگذاری خوب باشند. اما صبر زیاد، تکنیک درست و کمی شانس لازم است – به خصوص هنگام عکاسی از دوقلوها. در ادامه با ارائه توصیه هایی در مورد تنظیمات صحیح دوربین، انتخاب بهترین لنز و نحوه چیدمان استودیوی موقتی خودتان با نور طبیعی در خانه، توضیح خواهیم داد که چطور عکس بگیرید.

اگر می خواهید نوزادان واقعا تازه متولد شده به نظر برسند، بهتر است که جلسه عکاسی را در دو هفته اول بعد از تولد آنها برنامه ریزی کنید. با این حال، نوزادان دوقلو ممکن است فرق داشته باشند، چون آنها اغلب باید در بیمارستان بمانند. در حالت ایده آل، جلسه عکاسی را قبل از این که به سن ۴۰ هفتگی برسند، برنامه ریزی کنید.

اگر تصاویری با ظاهر مدرن از نوزاد می خواهید که در حال حاضر بسیار محبوب است، در نظر داشته باشید که تعدادی پتوی بافت دار و شال رنگی، مانند آنهایی که ما در اینجا استفاده می کنیم، با خود به همراه داشته باشید. آنها نه تنها یک پس زمینه صاف و تمیز برای پرتره های شما فراهم می کنند، بلکه می توانند به نگه داشتن دست و پاهای پر حرکت نوزاد در موقعیت مناسب نیز کمک کنند!
ماموریت

برای انجام یک جلسه عکاسی از نوزاد در خانه

زمان مورد نیاز: دو ساعت

سطح مهارت: متوسط

کیت (تجهیزات) مورد نیاز: دوربین DSLR یا بدون آینه، رفلکتور، پتو، بالشت
اول ایمنی

اگر عکسی از یک نوزاد در بالای یک گیتار، یک صندوقچه یا هر چیز غیر معمول دیگری دیده باشید، احتمالا یک عکس کامپوزیت (ترکیبی در فتوشاپ) است. ایمنی کودک بسیار مهم است، بنابراین به هیچ وجه آنها را طوری ژست دهی نکنید یا در جایی قرار ندهید که منجر به افتادن آنها یا حتی بدتر شود. اگر می خواهید به صورت ژست دهی شده در بالای یک وسیله غیر معمول از آنها عکس بگیرید، دوربین را بر روی یک سه پایه نصب کنید. می توانید یک عکس از بچه و پدر یا مادرش بگیرید (مطمئن شوید که دست یا سایه پدر یا مادرش، نوزاد را تاریک نکند)، سپس عکس دیگری از آن وسیله به تنهایی در همان موقعیت بگیرید.
الف
راهنمای گام به گام: آماده سازی
[عکاسی از نوزاد]
۱
پتوها و تجهیزات صحنه

ما یک ظاهر مدرن برای عکس هایمان می خواهیم، و بحش بزرگی از این کار انتخاب رنگ ها و بافت های مناسب برای پس زمینه است. یک شال یا کلاه می تواند راه خوبی برای اضافه کردن رنگ و بافت به عکس های شما باشد.
[عکاسی از نوزاد]
۲
چک کردن تنظیمات

زمان محدود است؛ نوزادان نیاز به تغذیه دارند و پوشک های آنها باید عوض شود. بنابراین، قبل از آوردن نوزاد چیدمان خود را تنظیم کنید. از یک اسباب بازی تقریبا هم اندازه نوزاد برای چک کردن نورپردازی، پس زمینه و تنظیمات دوربین استفاده کنید.

ویدیو: آموزش عکاسی از نوزاد در منزل با تجهیزات محدود
[عکاسی از نوزاد]
۳
جهت نور

در اینجا نور پنجره ایده آل است – این نور نرم و ملایم است و به آرامی می تابد. جهت نور بسیار مهم است؛ یک موقعیت کمی کج نسبت به پنجره مقدار زیادی هایلایت و سایه ایجاد می کند تا به ویژگی های سوژه شما عمق ببخشد.
[عکاسی از نوزاد]
۴
بازتاب نور

یک رفلکتور ساده که در مقابل پنجره نگه داشته شود، به ما اجازه می دهد تا نور را به قسمت های سایه دار بازتاب کنیم، که کنتراست را متعادل (نرم) کرده و یک نور نرم دوست داشتنی ایجاد می کند. اگر رفلکتور شما سطوح طلایی/ نقره ای/ سفید دارد، سفید یا نقره ای در اینجا بهتر است.
[عکاسی از نوزاد]
۵
تنظیمات دوربین

مُد دستی را با سرعت شاتر ۱/۲۰۰ ثانیه برای به دست آوردن عکس های شارپ تنظیم کرده، و یک دیافراگم باز حدود f/3.5 تنظیم کنید (هر مقداری بازتر از این ممکن است بیش از حد کم عمق باشد). از ایزوی خودکار استفاده کنید، ایزو خودش را طوری تطبیق می دهد که یک نوردهی صحیح بدهد.
[عکاسی از نوزاد]
۶
بهترین لنزها

لنزی با یک حداکثر دیافراگم باز برای فوکوس کم عمق، و ظاهری با پس زمینه نرم، بسیار مهم است. لنزهای پرایم خوب هستند، چون دیافراگم های باز و اپتیک های عالی دارند. ما از یک ۵۰mm f/1.4 و یک لنز ماکروی ۱۰۰mm f/2.8 استفاده می کنیم.
آیا فلاش برای نوزادان خطرناک است؟
[عکاسی از نوزاد]

چند سال پیش، چند وب سایت داستان مشکوکی را با عنوان: «یک چشم نوزاد سه ماهه پس از آن که دوست خانوادگی آنها فراموش کرد فلاش دوربین را در حین گرفتن یک عکس کلوزآپ از او خاموش کند، کور شد» منتشر کردند. واضح است که این مسئله باعث شد بسیاری از والدین در مورد استفاده از فلاش در عکاسی از نوزاد نگران شوند. با این حال، متخصصین اپتومتری و سلامت این داستان را به کل رد کرده اند. مطمئن باشید که فلاش هیچ اثر مضری بر روی نوزاد نخواهد داشت – بد نیست بدانید که فلاش چندان قوی تر از نور روز روشن نیست. به علاوه، اگر این قضیه درست بود، ما باید هر روز مواردی از این قبیل را می شنیدیم.
ب
آماده شدن برای عکاسی و نکات مهم
[عکاسی از نوزاد]
۱
در خانه

یک جلسه عکاسی مانند این به راحتی در خانه نوزاد انجام می شود، چون ما به فضای بسیار بزرگی نیاز نداریم و احتمال بیشتری دارد که نوزادان و والدین در خانه خود آرام و راحت باشند. همانطور که تمام والدین جدید می دانند، بیرون بردن نوزادان همراه با تمام چیزهایی که نیاز دارید، می تواند سخت باشد!
[عکاسی از نوزاد]
۲
نور پنجره بهترین گزینه است

ما باید فضایی با پنجره های بزرگ پیدا کنیم، بنابراین اتاق نشیمن ایده آل است. در صورت لزوم، وسایل منزل را جابجا کنید تا فضایی در کنار پنجره ایجاد شود. در اینجا پنجره در سمت چپ دوربین است. ما نمی خواهیم نور مستقیم خورشید از میان پنجره بتابد، بنابراین بهترین کار این است که رو به شمال قرار گیریم.
[عکاسی از نوزاد]
۳
بالشت بزرگ

نوزادان نمی توانند بدن خود را بالا نگه دارند، بنابراین پایه و اساس صحنه ما بسیار مهم است. برخی از عکاسان از بالشت مخصوص یا حتی تخت های مخصوص سگ استفاده می کنند. این پایه باید به اندازه کافی نرم باشد تا نوزادان راحت باشند، اما به اندازه کافی محکم باشد تا آنها را در جای خود نگه دارد.
[عکاسی از نوزاد]
۴
درست کردن صحنه

هنگامی که پایه ها گذاشته شدند، می توانیم پتوها را روی آنها قرار دهیم تا یک استودیوی کوچک بسازیم. یک پتوی بافت دار کشی مانند این پتوهای مخصوص کودک، ایده آل است. پتوها را بکشید تا چین و چروک آنها به حداقل برسد، چون این کار در وقت شما برای تمیز کردن عکس در فتوشاپ صرفه جویی خواهد کرد.
ج
نکات مهم برای عکاسی از نوزادان
[عکاسی از نوزاد]
۱
ژست دهی به دوقلوها

ژست دهی اغلب بزرگترین چالش است، چون نوزادان فاقد قدرت لازم برای نگه داشتن خود می باشند. برای ژست دهی های خود برنامه ریزی کنید، اما برای بداهه کار کردن نیز آماده باشید. در صورت لزوم، از یکی از والدین بخواهید نوزادان را در جای خود نگه دارد، همان کاری که ما کردیم. سعی کنید دست های او را در کادر پنهان کنید، یا بعدا آن را کلون (clone) کنید.
[عکاسی از نوزاد]
۲
سر به سمت نور

سوژه ها اگر کمی از بالا نورپردازی شوند طبیعی تر به نظر می رسند، چون ما معمولا عادت داشتیم ببینیم که نور از آسمان به آنها می تابد. این موضوع حتی اگر سوژه دراز کشیده باشد نیز صادق است، بنابراین سر را به سمت پنجره و پاها را کمی دور از آن قرار دهید، تا نور از بالا به سر بتابد.
[عکاسی از نوزاد]
۳
جزئیات و مقیاس

عکس های دارای جزئیات می توانند به داستان سرایی کمک کنند، و در مقایسه با پرتره های وایدتر آسان هستند. به خصوص اگر بتوانید با مقایسه دست های پدر و مادر با انگشتان کوچک دست یا پای نوزاد، یک حس مقیاس را در تصویر بگنجانید، خیلی خوب است. تبدیل عکس به سیاه و سفید در اینجا انتخاب خوبی است.
[عکاسی از نوزاد]
۴
چشمان واضح و شارپ

هنگامی که سطح فوکوس بسیار کم است، ما باید دقیقا بر روی نزدیک ترین چشم فوکوس کنیم، بنابراین نقطه فوکوس خود را جابجا کنید. سعی کنید چشم های دوقلوها را بر روی یک سطح فوکوس یکسان قرار دهید. اگر هم خط نشدند، می توانیم دو فریم (عکس) بگیریم تا مطمئن شویم که هر دو جفت چشم شارپ هستند، و بعد آنها را در فتوشاپ با هم ترکیب کنیم.
[عکاسی از نوزاد]
۵
روتوش لکه ها

یک کار روتوش مختصر به عکس جلوه می دهد و حواس پرتی ها را پنهان می کند. از ابزار Spot Healing فتوشاپ برای حذف نقاط (لکه ها) و علامت های کوچک استفاده کنید.
[عکاسی از نوزاد]
۶
نویز سفید

نوزادان زمان زیادی می خوابند، که معمولا همان چیزی است که ما برای جلسه عکاسی خود می خواهیم. اما آن همه هیاهو ممکن است آرامش آنها را بر هم بزند. یک دستگاه نویز سفید ایده آل است، چون صدای رحم را بازسازی می کند. شما می توانید یک آهنگ نویز سفید را بر روی گوشی تلفن یا تبلت خود پخش کنید.
[عکاسی از نوزاد]
۷
کنترل دما

اگر قصد دارید لباس آنها را درآورید یا پتویشان را بردارید، فضایی که در آن عکس می گیرید باید به خوبی گرم شده باشد – آنقدر گرم که فقط به یک پیراهن نازک نیاز داشته باشید. یک بخاری قابل حمل با خود به همراه داشته باشید، و در صورت لزوم آن را نزدیک چیدمان موقت خود قرار دهید.
ترکیب تصاویر

گاهی اوقات ممکن است بخواهید ترکیبی از دو یا چند عکس ایجاد کنید. شاید یک عکس دارید که در آن صورت نوزاد عالی است اما پس زمینه چین و چروک دارد، در حالیکه در یک عکس دیگر پس زمینه تمیز است. تا زمانی که هر دو عکس با هم هم تراز باشند، ترکیب کردن آنها با هم نباید زیاد سخت باشد. هر دو تصویر را در فتوشاپ باز کنید و قسمت تمیز را با ابزار Lasso انتخاب کنید. بر روی آن راست کلیک کرده و آن را با ۲۰ پیکسل Feather کنید، سپس کپی (Cmd/Ctrl+C) کرده و در جای خود بر روی تصویر دیگر پیست (Cmd/Ctrl+V) کنید. برای تنظیم ابعاد Cmd/Ctrl+T را فشار دهید، سپس از کادر (باکس) برای تنظیم موقعیت آن استفاده کنید. در صورت لزوم، یک ماسک لایه اضافه کرده و با سیاه رنگ کنید تا قسمت های لایه تازه اضافه شده را پنهان کنید.

منبع:

لنزک

 

+ نوشته شده توسط Babyphotographystudio در سه شنبه، ۵ تیر ۱۳۹۷ ساعت ۱۰:۴۲ بعد از ظهر، یک بازدید ، بدون دیدگاه
برچسب‌ها: آتلیه نوزاد، عکاسی نوزاد، عکس نوزاد، آتلیه عکاسی نوزاد، بهترین آتلیه نوزاد، آتلیه نوزاد شهرک غرب
 عکاسی رنگی یا سیاه و سفید، مسئله این است. عکاسی دیجیتال، تبدیل عکس های رنگی به سیاه و سفید را بسیار آسان کرده است. بنابراین مسئولیت این تصمیم گیری، عکاسی سیاه و سفید یا رنگی، بر عهده عکاس است. گاهی این انتخاب می تواند دشوار باشد. از این رو ما در این مطلب قصد داریم بگوییم که چه موقع عکس های رنگی و چه موقع عکس های سیاه و سفید بهتر جواب می دهند.
عکاسی نوزاد در آتلیه نوزاد
در سال ۱۸۸۶، فیزیکدان و مخترع گابریل لیپمن (Gabriel Lippmann) اولین عکس رنگی را بدون کمک از هیچ گونه ماده رنگی یا رنگ کردن ایجاد کرد. در سال ۱۹۰۶، لیپمن روند کار خود را همراه با تصاویر رنگی از یک طوطی، یک کاسه پرتقال، یک دسته پرچم، و یک پنجره شیشه ای رنگ آمیزی شده به نمایش گذاشت. او با این کشف، جایزه نوبل فیزیک را به دست آورد.


اما لیپمن در آزمایشات خود ایده دیگری در سر داشت. انتخاب سوژه هایی برای عکس هایش که نه تنها ذاتا رنگی هستند، بلکه در مغز انسان به شدت با رنگ همراه اند. شاید لیپمن بدون این که خودش متوجه شود، یکی از اولین عکاسانی بود که خطی بین عکاسی رنگی و سیاه و سفید کشید.

امروزه، عکاسی دیجیتال هم نعمت و هم مسئولیت انتخاب بین حالت رنگی و سیاه و سفید در پس پردازش را به ما اعطا کرده است. تصمیم گیری برای انتخاب بین این دو اغلب می تواند فرآیند پر دردسری باشد. اگرچه تصمیم گیری آگاهانه بین یک تصویر رنگی و یک تصویر سیاه و سفید مهارتی است که نیازمند تمرین و آزمون و خطاست، در نهایت انتخاب به شخص خود شما بستگی دارد.
[عکاسی سیاه و سفید]

با این حال، چند نکته وجود دارد که اگر بین این دو گزینه گیر کردید می توانید در نظر داشته باشید. در ادامه این مطلب لنزک با ما همراه شوید تا شش نکته مهم برای تصمیم گیری در مورد این که عکس رنگی بگیرید یا سیاه و سفید مطرح کنیم.
۱
روابط رنگ ها

اولین چیزی که هنگام انتخاب بین عکس رنگی یا سیاه و سفید باید در نظر بگیرید، در واقع خود رنگ است! از خودتان بپرسید؛ چه چیزی است که شما را به سمت یک تصویر می کشد؟ اگر متوجه شدید که رابطه بین رنگ های متمایز در تصویر شما مهم هست، رنگ بهترین گزینه شماست. عکس های رنگی همیشه به طور موفقیت آمیز به سیاه و سفید تبدیل نمی شوند. تصویری با رنگ های متضاد مانند قرمز و سبز اغلب وقتی به سیاه و سفید تبدیل می شود، تُن های آن مشابه به نظر می رسند، و تصویری کمتر گیرا و تیره ایجاد می کند.

بیشتر بخوانید: دنیای ما یک دنیای سیاه و سفید نیست، چگونه تصاویر را به صورت تک رنگ تجسم کنیم
[عکاسی سیاه و سفید] [عکاسی سیاه و سفید]
۲
احساس

درست همانطور که هنرمندان قرن ها از رنگ در نقاشی استفاده کرده اند تا احساس را نشان دهند، رنگ ها در عکس نیز می توانند فضای احساسی یک تصویر را شکل دهند. رنگ پیام آور قدرتمندی است که می تواند احساسات بیننده را تحت تاثیر قرار داده، بین ایده ها ارتباط برقرار کرده، و چشم ها را به طرف یک تصویر هدایت کند.

در حالیکه تصاویر سیاه و سفید به دلیل ارتباط آن با عکاسی مستند به طور کلی یک حس نفسانیت یا جدیت را در بیننده ایجاد می کنند، رنگ بسته به رنگ بندی، می تواند بر یک احساس شادی یا غم تاکید کند. درست همانطور که ما رنگ های گرم مثل قرمز و نارنجی را به راحتی و گرما ربط می دهیم، به همین شکل رنگ های موجود در یک عکس را هم به هم ارتباط داده، و یک سرنخ در مورد تصویر به بیننده می دهیم و یک تجربه همه جانبه ایجاد می کنیم.

تُن یا تعادل رنگی یک عکس می تواند به زمانی از روز یا فصل اشاره کند که یک احساس یا تجربه خاص را در تصویر انتقال می دهد. به نظر می رسد که زمان در عکس های سیاه و سفید کمتر از تصاویر رنگی محسوس است، چون آنها بدون رنگ بندی (color schemes) مربوط به نوع خاصی از فیلم، فرآیند، یا روندی در پردازش دیجیتال هستند. اغلب تشخیص زمان عکس های خبری سیاه و سفید با یک نگاه گذرا سخت است، بنابراین سوژه با زمان حاضر مرتبط می ماند.
[عکاسی سیاه و سفید] [عکاسی سیاه و سفید]

می بینید که چطور نسخه رنگی، احساس کاملا متفاوتی دارد؟
۳
توجه

ما رنگ را همه جا در اطراف خود در بازاریابی، معماری، و چاپ می بینیم. از رنگ برای جلب توجه بیننده و کشیدن آنها به سمت عکس استفاده می شود. اما حفظ تعادل در این کار خوب است و اگر در استفاده از آن زیاده روی شود، اغلب می تواند باعث پیچیده شدن تصویر شود. به دنبال یک رنگ غالب یا ترکیب رنگ در کار خود باشید. بصری ترین تاثیر اغلب یا با ایزوله کردن یک رنگ خاص یا با داشتن دو رنگ مکمل در تصویر ایجاد می شود. رنگ های مکملی مانند آبی و زرد، یا سبز و سرخابی وقتی به چشم انسان می رسند یکدیگر را کامل می کنند و یک حس جنبش (حرکت) و عمل ایجاد می کنند.

اگر تصویر شما این ترکیبات را دارد، ممکن است بهتر باشد به صورت رنگی عکس بگیرید و به جای تبدیل عکس به سیاه و سفید، وقت خود را صرف تاکید بر مولفه های رنگی تصویر کنید. فقدان رنگ به جای ترکیبات رنگی چشم نواز، بر نور و سایه ها تاکید می کند.

منبع:

لنزک

 

+ نوشته شده توسط Babyphotographystudio در سه شنبه، ۵ تیر ۱۳۹۷ ساعت ۱۰:۴۲ بعد از ظهر، بدون بازدید ، بدون دیدگاه
برچسب‌ها: عکاسی، راهنمای عکاسی، آموزش عکاسی
 حیات وحش اغلب در طول طلوع یا غروب خورشید در جریان است، و عکاسی زمانی که نور کم است می تواند چالش برانگیز باشد. حتی اگر با آخرین و بهترین دوربین DSLR موجود هم عکس بگیرید، باز هم به جایی می رسید که نور برای استفاده از تنظیمات ایده آل خیلی کم است. در این جاست که باید شروع به تکیه بر مهارت و تکنیک خود کنید تا میزان موفقیت خود را بهبود بخشید. در این مطلب لنزک چند ترفند برای عکاسی حیات وحش به شما عزیزان آموزش می دهیم که به شما کمک می کنند تا تصاویر بهتر و قابل استفاده تری در نور کم بگیرم. نکات این مطلب شما را برای عکاسی در شرایط کم نور راهنمایی می کنند، بنابراین مطالعه آن را به همه توصیه می کنیم. عکاسی کودک در آتلیه کودک

۱
دیافراگم و سرعت شاتر

بدیهی است که شما باید از بازترین دیافراگمی که می توانید (کوچک ترین ضریب اف یا f-stop) استفاده کنید تا اجازه دهید بیشترین میزان نور ممکن وارد شود. اگر از لنزهای تله فوتوی واقعا گران قیمت استفاده می کنید، احتمالا حداکثر گشودگی دیافراگم f/4 یا حتی f/2.8 دارید. با این حال، اکثر لنزهای تله فوتوی رده متوسط یا ارزان قیمت حداکثر دیافراگم حدود f/5.6 یا f/6.3 دارند. اما باز هم، آن را تا جایی که می توانید باز کنید.

در مورد سرعت شاتر، قانونی که باید یاد بگیرید، این است که از سرعت شاتر حداقل ۱ بر روی فاصله کانونی لنز خود استفاده کنید. به عنوان مثال، یک لنز ۴۰۰mm به یک سرعت شاتر حداقل ۱/۴۰۰ ثانیه نیاز دارد تا لرزش دوربین را به طور موثر از بین ببرد. با این حال، این کار احتمالا در شرایط نور کم امکان پذیر نیست. بنابراین، شما باید قانون را بشکنید! سرعت شاتر خود را تا جایی که می توانید کم کنید، ضمن این که هنوز هم در مورد عکاسی احساس راحتی می کنید. شما می توانید خیلی آهسته تر از آنچه فکر می کنید پیش بروید. ۱/۱۰۰ ثانیه کاملا قابل قبول است. برای حذف لرزش، هر سیستم کاهنده لرزشی که ممکن است بر روی لنز خود داشته باشید را فعال کنید. به علاوه باید از یک سه پایه هم استفاده کنید، چون همه چیز را ثابت نگه می دارد.

لنزک: برای کاهش سرعت شاتر، افزایش زمان نوردهی و مقابله با شرایط کم نور، دوربین را روی سه پایه قرار دهید تا لرزش های احتمالی موجب تار شدن عکس نشوند.
[عکاسی حیات وحش در نور کم]

۱/۳۰ ثانیه، f/4، ایزو ۸۰۰۰
پنینگ را امتحان کنید

هنگامی که سرعت شاتر شما شروع به خیلی کند شدن کند، آن وقت تقریبا به طور حتم ماتی حرکت (motion blur) از سوژه در حال حرکت ایجاد می شود. اگر سوژه در حال دویدن یا راه رفتن است، شما می توانید دوربین خود را همراه با حیوان مورد نظر پنینگ کنید. با تمرین، شما می توانید دوربین خود را با همان سرعت حیوان حرکت دهید و حتی با یک سرعت شاتر آهسته هم سوژه را فریز یا ثابت کنید. در عکس بالا برای عکاسی از خرس، تکنیک پنینگ به کار گرفته شده است در نتیجه پس زمینه مات و سوژه واضح و شارپ به تصویر کشیده شده است.

لنزک: در تکنیک پنینگ (panning) عکاس یک سرعت شاتر آهسته انتخاب می کند، سپس همزمان با فشردن دکمه شاتر، سوژه را با دوربین تعقیب کرده و فوکوس را روی آن حفظ می کند. برای کسب آموزش کامل، کتابچه آموزشی «ماتی حرکت» را به رایگان از فروشگاه لنزک دانلود نمایید.
۲
ایزو برای نور کم

این ممکن است ترسناک ترین تنظیمات شما باشد، اما ایزو (iso – حساسیت سنسور به نور) نباید چیزی باشد که شما را به لرزه بیاندازد. من عکاسان زیادی را دیده ام که ایزو را بالاتر از حدود ۴۰۰ نمی برند، با وجود این که دوربین های آنها قابلیت انجام این کار را دارند. مطمئنا، ایزوهای بالاتر در عکس شما نویز ایجاد می کنند، اما یک تصویر نویزدار بهتر از یک تصویر تار است.

دوربین خود را آزمایش کنید و ببینید قبل از این که عکس ها غیر قابل استفاده شوند، عملا چقدر می توانید ایزو را افزایش دهید. شما می توانید نویز را در پس پردازش نیز حذف کنید، بنابراین هنوز امیدی برای کاهش نویز هست. عکس زیر با ایزو ۵۰۰۰ گرفته شد، اما حق دارید اگر فکر کنید مقدار آن بسیار بسیار کمتر بوده است. دوربین مورد نظر نیکون D4 بود، که دارای قابلیت های ایزوی بسیار خوبی است. دوربین های DSLR سطح پایین تر را نیز می توان حتی تا حدود ۱۶۰۰ تنظیم کرد، و با این حال باز هم تصاویری با کیفیت نسبتا خوب به دست آورد.


شجاع باشید و زمانی که به یک سرعت شاتر سریع تر نیاز دارید، ایزو را افزایش دهید. این کار به شما کمک خواهد کرد تا وقتی که نور کمتر می شود، به عکاسی ادامه دهید، به این معنی که شما زمان بیشتری برای نشستن در انتظار حیات وحش دارید!

منبع:

لنزک

 

+ نوشته شده توسط Babyphotographystudio در سه شنبه، ۵ تیر ۱۳۹۷ ساعت ۱۰:۴۱ بعد از ظهر، بدون بازدید ، بدون دیدگاه
برچسب‌ها: عکاسی، راهنمای عکاسی، آموزش عکاسی

کاسی با سه پایه به عکاس ثبات لازم برای ثبت عکس های بدون لرزش و شارپ حتی طی نوردهی های طولانی را می دهد. اما گاهی امکان حمل سه پایه برای عکاسی وجود ندارد و یا شما به سه پایه دسترسی ندارید. در این صورت چه بکنید که لرزش دوربین را به حداقل برسانید و عکس های واضح و شارپی ثبت کنید؟ در این ویدیو چند نکته برای عکاسی بارداری در آتلیه بارداری و فیلم برداری دوربین در دست با ثبات بیشتر آموزش داده می شود که امیدواریم برایتان مفید واقع شوند.

 
 
 

منبع:

لنزک

 

+ نوشته شده توسط Babyphotographystudio در سه شنبه، ۵ تیر ۱۳۹۷ ساعت ۱۰:۴۰ بعد از ظهر، بدون بازدید ، بدون دیدگاه
برچسب‌ها: عکاسی، راهنمای عکاسی، آموزش عکاسی

 در عرض یک ثانیه با گزینه های تراز سفیدی دوربین به عکس های خود جلوه های خلاقانه بدهید. ما اغلب تراز سفیدی را به عنوان ابزاری برای اصلاح ته رنگ ها و حفظ رنگ طبیعی اجسام همانطور که با چشم دیده می شوند در نظر می گیریم، چون در اکثر مواقع، این دقیقا همان چیزی است که به آن نیاز داریم. اما آیا تا به حال به استفاده از این تنظیمات به طور خلاقانه فکر کرده اید؟

کنار گذاشتن مُد خودکار پیش فرض و آزمایش با تنظیمات تراز سفیدی مختلف می تواند تاثیر زیادی بر روی تصاویر شما داشته باشد. شما می توانید از این کار برای تقویت حالت و احساس یک صحنه یا برای تغییر آن به طور کامل و ایجاد نتایج انتزاعی غیر معمول تر استفاده کنید – و بهترین چیز در مورد این کار این است که نیازی نیست به جایی که کامپیوتر باشد بروید.

اگر قبلا این کار را امتحان نکرده اید، این خلاصه ای است از کارهایی که می توانید در داخل دوربین انجام دهید، سوژه ها و تصاویری که بهتر جواب می دهند و نحوه تنظیم تصاویرتان برای این که به بهترین نتایج دست یابید.
چه گزینه هایی در دسترس هستند؟
[عکاسی نوزاد در آتلیه نوزاد با تراز سفید خلاقانه]

دوربین شما ممکن است یک کنترل فیزیکی داشته باشد که به گزینه های تراز سفیدی دسترسی دارد، یا یک کنترل قابل تنظیم که می تواند این گزینه ها را نشان دهد. در غیر این صورت، باید از طریق یکی از منوهای دوربین به آن دسترسی پیدا کنید.

اکثر سیستم های تراز سفیدی شامل تنظیمات خودکار، چند پیش تنظیمات مانند ابری (Cloudy)، سایه (Shade) و تنگستن (Tungsten) و گزینه ای برای ثبت یک تنظیمات تراز سفیدی سفارشی با عکاسی از یک هدف خنثی می باشند.

معمولا یک مقیاس دمای رنگ وجود دارد که از حدود ۲۵۰۰-۱۰,۰۰۰K است و گزینه ای برای تغییر اندک پیش تنظیمات و/یا تنظیمات خودکار برای ثبت تصاویری با یک ته رنگ بسیار کم، مانند کهربایی یا قرمز (سرخابی) می باشد.

دوربین های مدرن معمولا به شما اجازه می دهند تا با یک تنظیمات خودکار با تمرکز بیشتر بر حفظ هرگونه تُن گرمتر در صحنه عکس بگیرید.
پیش تنظیمات
[تنظیم تراز سفیدی]

پیش تنظیمات جای خوبی برای شروع هستند، به خصوص اگر دوربینتان به شما اجازه می دهد همانطور که گزینه های مختلف را امتحان می کنید، پیش نمایش نتایج را بر روی صفحه نمایش ببینید. این یک ایده فوری از این که در یک وضعیت خاص چه چیزی کارساز است و چه چیزی نیست، به شما خواهد داد.

به عنوان مثال، هنگام عکاسی در نور روز احتمالا متوجه خواهید شد که تنظیمات آفتابی (Sunny) و ابری (Cloudy) شبیه خوانش خودکار هستند، اگرچه گزینه سایه (Shade) باید گرمای واضح تری به شما بدهد، در حالیکه تغییر به گزینه فلورسنت (Fluorescent) یک ته رنگ آبی به تصاویر می دهد.
[تنظیم تراز سفیدی]

همانطور که در تصویر فوق مشاهده می نمایید، هرچقدر عدد مربوطه کمتر باشد، رنگ گرم تر می شود. گزینه های بالا مثل تنگستن (۳۲۰۰K) و فلورسنت (۴۰۰۰K) گرمای بیشتری دارند و تنظیم این عدد یا پریست (پیش تنظیم) معادل آن به شما تُن رنگ های آبی تری خواهد داد. در عوض گزینه هایی چون ابری (۶۰۰۰K) و سایه (۷۰۰۰K) به رنگ های گرم تر چون زرد و نارنجی منتج خواهند شد.
مقیاس دمای رنگ

برای به دست آوردن کنترل کامل بر تغییرات و بهترین نتایج، از کنترل دمای رنگ دوربینتان به جای پیش تنظیمات استفاده کنید.

اگرچه این گزینه بر اساس همان اصل پیش تنظیمات کار می کند – هر پیش تنظیمات مانند ابری یا سایه چیزی جز یک تنظیمات بر روی این مقیاس نیست – شما اغلب می توانید برای به دست آوردن تاثیرات برجسته تر، آن را فراتر ببرید. بنابراین، می توانید با انتخاب یک عدد پایین مانند ۲۵۰۰K یک ته رنگ آبی قوی، یا یک نور نارنجی/زرد در ۱۰,۰۰۰K به تصاویر بدهید.
تنظیمات سفارشی

تنظیمات سفارسی می تواند در هنگام عکاسی از یک سوژه در شرایط نور آزمایشی بسیار مفید باشد، هرچند چون تنها یک نتیجه برای کار کردن به شما می دهد، احتمالا بهترین گزینه در اینجا نیست. در واقع شما می خواهید با نتایج متفاوت آزمایش کنید تا ببینید چه چیزی کارساز است و چه چیزی نیست، و به همین دلیل باید بر روی پیش تنظیمات یا تنظیمات دمای رنگ تمرکز کنید.
[عکاسی با تراز سفید خلاقانه]

حتی گوشی های هوشمند امروزی هم طیف وسیعی از گزینه های تراز سفیدی مختلف دارند (در اینجا با آیکون های ردیف بالا نشان داده شده است).
چه نوع تصاویری مناسب تر هستند؟

تصاویری که برای این کار مناسب هستند، به تاثیری که می خواهید به دست آورید بستگی دارد، اما به طور کلی می توانید یکی از این دو کار را انجام دهید. یا باید گرمی، سردی یا هر ته رنگ خاص دیگری که در حال حاضر در صحنه وجود دارد را افزایش دهید، یا در عوض، به دنبال اصلاح عکس ها با یک چیز کاملا متفاوت باشید تا حالت آنها را به طور کامل تغییر دهید.

اگر به دنبال افزایش گرما در یک صحنه هستید، باید از تصاویری استفاده کنید که در حال حاضر به این سمت متمایل باشند، اما تنها کمی می توانید آن را افزایش دهید. بنابراین، به عنوان مثال طلوع یا غروب خورشید را در نظر بگیرید، استفاده از تنظیمات تراز سفیدی ابری (Cloudy) (یا نقطه ای بر روی مقیاس دمای رنگ که تقریبا به آن نزدیک باشد) یک راه عالی است برای این که تُن های گرم طبیعی که در حال حاضر وجود دارند را به سطح دیگری ببرید. اگر بیش از حد آن را افزایش دهید غیر واقعی به نظر می رسد، اما تنها کمی افزایش می تواند باعث شود که یک تصویر خوب کمی بهتر به نظر برسد.

صحنه هایی که رنگ غالب آنها رنگ های گرمتر مانند قرمز یا قهوه ای است، مثل برگ های پاییزی، و همچنین سوژه های طلایی مانند جزئیات معماری نیز برای برجستگی حتی بیشتر با تنظیمات ابری، یا فلورسنت خوب جواب می دهند.

به همین ترتیب، استفاده از یک تنظیمات گرم، که یک مایه رنگ گرم ایجاد می کند، زمانی که می خواهید بر سردی یک صحنه تاکید کنید، عالی است. به عنوان مثال، تصاویر اوایل صبح از یک دریاچه یا صحنه های دیگری که در آن آب وجود دارد، ممکن است با کمی ته رنگ آبی بهتر به نظر برسند، بنابراین می توانید از تنظیمات فلورسنت برای تشدید آن استفاده کنید.
[عکاسی با تراز سفید خلاقانه]

تنظیمات تراز سفیدی خودکار (بالا) برای ثبت دقیق تُن های طلایی خوب عمل کرده است، اما استفاده از تنظیمات فلورسنت (پایین) کمی برجستگی بیشتر به آن داده است، در حالیکه هنوز هم واقعی به نظر می رسد. شما می توانید از تنظیمات ابری برای ایجاد تغییرات متعادل تر استفاده کنید.
[عکاسی با تراز سفید خلاقانه]

برای به دست آوردن نتایج انتزاعی تر، اگر صحنه رنگ نسبتا خنثی داشته باشد یا اگر در حال حاضر به سمت مایه رنگ مورد نظر شما متمایل باشد خوب است، چون این موارد نسبت به تغییرات متفاوت انعطاف پذیرتر هستند.

این مسئله برای سوژه نیز صدق می کند؛ هرچه چیزی در شروع کار کمتر قابل شناسایی باشد، بیشتر نسبت به پردازش شدید مقاومت خواهد کرد، چون بیننده ایده کمتری در مورد این که باید چه طور به نظر برسد، خواهد داشت.
[عکاسی با تراز سفید خلاقانه]

تصویر گرفته شده با استفاده از تراز سفیدی خودکار (بالا) کاملا غیر قابل تشخیص است، اما تُن های خنثی یک پایه عالی برای پردازش ارائه می دهند. استفاده از تنظیمات تنگستن (پایین) یک مایه رنگ آبی قوی ایجاد کرده است که با تنظیم اشباع بیشتر شدت یافت، هرچند شما می توانید برعکسش را هم انجام دهید و یک مایه رنگ گرم به آن بدهید.
[عکاسی با تراز سفید خلاقانه]

تصاویر گرفته شده با عمق میدان بسیار کم و مقدار زیادی جزئیات مات شده به خصوص با این روش خوب جواب می دهند. این تصاویر می توانند با وینیت اضافی (حاشیه های سیاه دور عکس)، یا حداقل وینیت در حال حاضر اصلاح نشده هم خوب به نظر برسند، بنابراین اگر می خواهید این افکت را اعمال کنید، بررسی کنید که اصلاح وینیت (vignetting correction) خاموش نباشد.
روتوش نهایی تصاویر
[عکاسی با تراز سفید خلاقانه]

اگر با فرمت RAW عکس می گیرید، ممکن است بتوانید به محض اینکه تصاویر را ثبت کردید، آنها را در داخل دوربین خود پردازش کنید. تراز سفیدی نیز یک گزینه در هنگام پردازش فایل های Raw در داخل دوربین است.

نکات بالا باید یک نقطه شروع برای ثبت تصاویری با تُن های مختلف به شما بدهد، اما به یاد داشته باشید که یک دوربین متوسط به طور معمول کنترل تعدادی از پارامترهای اضافی را به شما می دهد تا تصاویر خود را حتی برجسته تر کنید.

بسته به دوربینتان، ممکن است بتوانید این موارد را با استفاده از پردازش فایل Raw در داخل دوربین پس از ثبت تصویرتان تنظیم کنید، به جای این که مجبور باشید تمام این تنظیمات را قبل از گرفتن عکس ایجاد کنید. این عالی است زیرا می توانید چندین نسخه از یک تصویر را با اصلاحات (تغییرات) مختلف ایجاد کنید. در هر صورت، عکاسی در فرمت Raw بهترین روش است چون می توانید تصاویر را بدون خراب شدن پردازش کنید.

برای به دست آوردن نتایج انتزاعی یا تصاویر شامل جزئیات ظریف، کنتراست را در داخل دوربین افزایش دهید تا واقعا آن را بهبود بخشید. برخی از دوربین ها یک اسلایدر وضوح (clarity) دارند، که بهتر می تواند جزئیات را بدون ایجاد تاثیر کلی بر کنتراست که اسلایدر کنتراست ایجاد می کند نشان دهد، اما به جای آن می توانید از اسلایدر شارپ کردن (sharpening) برای به دست آوردن یک اثر ظریف تر استفاده کنید.
[عکاسی با تراز سفید خلاقانه]

این گل ها که در یک روز نسبتا ابری و تاریک گرفته شدند، با تنظیمات استاندارد (بالا) فاقد برجستگی هستند. استفاده از تنظیمات تراز سفیدی فلورسنت همراه با تنظیمات مربوط به کنتراست و وینیت (پایین) کمی حالت خیالی و فریبنده به آن داده است.
[عکاسی با تراز سفید خلاقانه]

اگر ته رنگ شما آنقدر که دوست دارید قوی نیست، به دنبال افزایش اشباع در تنظیمات رنگ باشید. ممکن است متوجه شوید که قوی ترین تنظیمات، جزئیات دیگر را در صحنه می پوشانند، بنابراین با یک افزایش متعادل تر آزمایش کنید.

نویسنده: مت گلوچینسکی (Matt Golowczynski)

منبع:

لنزک

 

+ نوشته شده توسط Babyphotographystudio در سه شنبه، ۵ تیر ۱۳۹۷ ساعت ۱۰:۳۹ بعد از ظهر، بدون بازدید ، بدون دیدگاه
برچسب‌ها: عکاسی، راهنمای عکاسی، آموزش عکاسی

 ترکیب بندی یکی از مهم ترین مهارت هایی است که هر عکاس باید یاد بگیرد. صادقانه می گویم. شوخی نمی کنم. ترکیب بندی چیزی نیست جز تصمیم گیری در مورد این که چه چیزی را در عکس خود بگنجانید یا از آن حذف کنید، و چگونه همه چیز را برای ایجاد قوی ترین تصویر ممکن مرتب کنید.

اما اعتراف می کنم، که من سالها از مطالعه در مورد ترکیب بندی غفلت کردم. من فکر می کردم خسته کننده به نظر می رسد. قانون یک سوم را می دانستم، بنابراین فکر می کردم ترکیب بندی را بلدم.

من احمق بودم. یک احمق واقعی!

هنگامی که برای یادگیری ترکیب بندی وقت گذاشتم، منظورم مطالعه جدی در زمینه آن است، از نظریه های ادراک بصری گرفته، تا تکنیک های ترکیب بندی ترتیب دادن المان ها در یک عکس، متوجه شدم که مرتکب چه اشتباه بزرگی شده بودم. معلوم شد که ترکیب بندی مهم ترین موضوع عکاسی بود که تا آن زمان درباره آن مطالعه کرده بودم.

چرا ترکیب بندی اینقدر مهم است؟ اجازه دهید یک، یا دو، یا ده دلیل به شما بدهم.

اگر هم اکنون قانع هستید که ترکیب بندی بسیار مهم است، «۱۰ مطلب برتر ترکیب بندی لنزک» را مطالعه نمایید.
۱
کاری کنید که عکس هایتان برجسته شوند

در مورد این فکر کنید که هر روز چند عکس جدید به صورت آنلاین پست می شوند. تقریبا یک گازیلیون (یک عدد بسیار بزرگ فرضی). عکس های شما چطور قرار است در بین آنها برجسته باشند؟
[ترکیب بندی عکاسی]

نمی خواهم لفاظی کنم. این سوالی است که شما واقعا باید از خودتان بپرسید.

آخرین عکسی که واقعا چشمتان را گرفت چه بود؟ چه چیزی آن را برجسته کرده بود؟ مطمئنا گاهی اوقات سوژه آنقدر مسحورکننده است که شما چاره ای جز نگاه کردن به آن ندارید.

اما اغلب اوقات، چیزی که باعث می شود یک عکس توجه شما را جلب کند ترکیب بندی آن است. به همین دلیل است که ترکیب بندی قوی از تکنیک هایی استفاده می کند که نظرتان را جلب کرده و شما را مجذوب می کند. یک ترکیب بندی ضعیف می تواند به تصویر گیج کننده ای منجر شود که یک بیننده سریع از آن می گذرد، با بدتر، کاملا آن را نادیده می گیرد.

هیچ کس نمی خواهد تصاویرش نادیده گرفته شوند. یادگیری استفاده از قدرت ترکیب بندی می تواند به برجسته شدن تصاویر شما در میان تصاویر دیگر کمک کند. این به نظر خوب است، نه؟
۲
پیام خود را تقویت کنید

ترکیب بندی تنها ایجاد عکس هایی که زیبا به نظر برسند نیست. بلکه باید به شما کمک کند تا با بیننده خود نیز ارتباط برقرار کنید.
[ترکیب بندی عکاسی]

ببینید، ما عکاسان می توانیم فرض خطرناکی بکنیم – که مخاطب ما عکس هایمان را همانطور می بینید که ما می بینیم.

این اصلا درست نیست.

بینندگان شما درک مشابهی با طرز نگاه شما ندارند. شما یک ارتباط احساسی با تصویر دارید، چون آنجا بودید. شما زمینه را می دانید، چون آن را تجربه کردید. شما مفهوم آن را درک می کنید، چون خود شما تصمیم گرفتید آن عکس را بگیرید. شما چیزهای زیادی در مورد آن عکس می دانید.

مخاطب شما تصویر شما را بدون هیچ کدام از آن اطلاعات پیش زمینه می بینید. بله! این وظیفه شما به عنوان یک عکاس – یک ارتباط دهنده – است که هر کاری می توانید برای انتقال پیام یا احساسی که می خواهید به بیننده خود برسانید، انجام دهید.

اما… چطور؟

ترکیب بندی! ترکیب بندی ابزار مورد نیاز برای ایجاد عکسی که پیام شما را منتقل کند، به شما می دهد. از ترکیب بندی می توان برای جلب توجه بیننده استفاده کرد، و به او نشان داد که باید به کجا نگاه کند، و یک حالت یا احساس خاص به صحنه بخشید.عکاسی کودک در آتلیه کودک
۳
پتانسیل هر صحنه را ببینید

هنگامی که شما در مورد ترکیب بندی یاد می گیرید، می فهمید که چطور مانند یک هنرمند نگاه کنید. شما قادر خواهید بود پتانسیل عکاسی را در هر صحنه ای در اطراف خود تشخیص دهید، و از آن به نفع خود برای ایجاد یک تصویر عالی استفاده کنید. برای چشم آموزش ندیده (عادی)، محیط اطراف ممکن است خسته کننده، یا معمولی به نظر برسد. برای شما، آن صحنه ها هنر هستند.


اینها همه به این بستگی دارد که یاد بگیرید چه نوع المان های بصری (و چه نوع ترتیباتی)عکس های عالی می سازند، و چگونه باید آنها را در صحنه قرار دهید. این واقعا ساده است، اما نگاه شما نسبت به جهان را کاملا تغییر می دهد!

منبع:

لنزک

 

+ نوشته شده توسط Babyphotographystudio در سه شنبه، ۵ تیر ۱۳۹۷ ساعت ۱۰:۳۸ بعد از ظهر، بدون بازدید ، بدون دیدگاه
برچسب‌ها: عکاسی، راهنمای عکاسی، آموزش عکاسی

 شما چطور کاری می کنید که تصویر یک کوه برای بیننده همانقدر بزرگ به نظر برسد که شما می بینید؟ چطور از شر نویز در تصاویر منظره شب خود خلاص می شوید؟ چطور می توانید همه چیز را در فوکوس عالی و بی نقص از جلو به عقب به دست آورید؟ عنوان این مطلب را می توان ۵ کاری که شما نمی توانید در یک عکس انجام دهید نیز نامید، چون هر کدام از تکنیک های زیر به شدت به لایه بندی نوردهی های چندگانه بستگی دارد. اما اینها تکنیکی هایی هستند که من اغلب برای تبدیل دیدگاهم و سوالاتی مانند موارد فوق به واقعیت از آنها استفاده می کنم. بیایید شروع کنیم!

تکنیک های ترکیب نوردهی مطرح شده در این آموزش، به صورت کلی توضیح داده شده اند. برای اینکه بتوانید آموزش بیشتری با جزئیات بیشتر کسب نمایید، نام هر تکنیک به انگلیسی آورده شده که بتوانید در Youtube جستجو نمایید.
۱
فوکوس کامل از طریق انباشت فوکوس

نام انگلیسی: focus stacking

با تکنیکی که ریشه در عکاسی ماکرو دارد شروع می کنیم، که سوژه را شارپ ثبت کرده و پس زمینه مات را حفظ می کند. اما اگر بخواهید پس زمینه نیز شارپ باشد چه طور؟ اینجاست که به سراغ عکاسی منظره می رویم. با انباشت فوکوس، می توانید همه چیز را با نوردهی های چندگانه فورا اصلاح کنید.

استفاده از یک سه پایه محکم و عکاسی بارداری در آتلیه بارداری با یک ریموت کنترل تضمین می کند که دوربین حرکت نکند. برای به دست آوردن بهترین نتایج، تمام تنظیمات روی دوربین نیز بین عکس ها باید دقیقا یکسان باشد: تراز سفیدی (قابل اصلاح در پس پردازش هنگام عکاسی با فرمت RAW)، سرعت شاتر، ایزو و دیافراگم.

تنها تفاوت عکس ها، فاصله فوکوس است. با تنظیم فوکوس بر روی نزدیک ترین شیء در صحنه شروع کرده و منتظر بمانید تا باد فروکش کند (در صورت امکان). ریموت کنترل را فشار دهید و فوکوس را کمی دورتر بر روی صحنه تنظیم کنید. این روند را تکرار کنید تا زمانی که به فاصله فوکوس بی نهایت برسید.
[ترکیب نوردهی]

خرابه های Eastwatch، اثر دنیل لان

آیا می توانیم بدون این تکنیک این کار را انجام دهیم؟

البته. لنز واید خود را بر روی f/22 قرار دهید، آن را بر روی فاصله ابر کانونی اش تنظیم کنید و آن وقت همه چیز باید شارپ شود. درست است؟

خب، به این سادگی نیست. بستن دیافراگم اثرات جانبی نامطلوبی دارد. اول از همه، شما اجازه ورود نور کمتری را به داخل دوربین خواهید داد. در همان ایزو، این امر زمان نوردهی (سرعت شاتر) را طولانی خواهد کرد. حتی با کوچکترین نسیمی، المان های ظریف پیش زمینه مانند گل ها، علف ها و سرخس ها مطمئنا تکان می خورند و در واقع باعث می شوند که پیش زمینه کمتر از مثلا f/7.1 شارپ به نظر برسد.

آیا تا به حال عبارت نقطه بهینه لنز (sweet spot) را شنیده اید؟ این دیافراگمی است که در آن لنز شما کمترین میزان ابیراهی را ایجاد می کند، در حالیکه انکسار (شکست) را حداقل نگه می دارد؛ معمولا یک تا دو استاپ کمتر از دیافراگم کاملا باز. هرچند، در f/22 انکسار (diffraction) نقش تعیین کننده ای در شارپ بودن تصویر شما دارد.
[ترکیب نوردهی]

دریچه، اثر دنیل لان

چرا این تکنیک مفید است؟

از آنجا که انباشت فوکوس در نقطه مطلوب لنز شما بسیار مفید خواهد بود، حتی ارزان ترین لنز هم به نظر می رسد که تصاویر بسیار شارپی می گیرد، و در دیافراگم های کوچکتر با عکس های تکی رقبای گران قیمت خود رقابت می کند. اما از آنجا که انکسار یک ویژگی فیزیکی مربوط به نحوه برخورد نور به سنسور است، حتی شارپ ترین لنزهای موجود هم نمی توانند در حداقل دیافراگم خود اینقدر شارپ باشند.
۲
نوردهی آنطور که در HDR با چشم انسان دیده می شود

نام انگلیسی: HDR

البته یک تکنیک ترکیب نوردهی آشناتر، عکاسی با محدوده دینامیکی بالاست. شما چه Photomatix یا HDR Expose را اجرا می کنید و چه از لایت روم برای ترکیب تصاویر خود با هم استفاده می کنید، من مطمئنم که در مورد گسترش محدوده دینامیکی تصاویر خود شنیده اید.

اغلب اوقات، ایده این است که شما مجموعه ای از نوردهی ها را ثبت می کنید که در آن تمام تنظیمات بر روی دوربین یکسان است، به جز سرعت شاتر. این به لحاظ نظری نوردهی درست هایلایت ها و همچنین سایه ها را در شدیدترین کنتراست ها ممکن می سازد. نام عکاسی در محدوده دینامیکی بالا از اینجا نشأت می گیرد: اگر یک عکس شامل تمام اطلاعات سایه ها یا هایلایت ها نباشد، محدوده دینامیکی برای صحنه ای که می خواهید از آن عکس بگیرید کافی نیست.
[ترکیب نوردهی]

درخشش نور، اثر دنیل لان

در عمل، هر عکاس روش خاص خود را برای گسترش محدوده دینامیکی یک دوربین مشخص دارد. یک نرم افزار اختصاصی وجود دارد که قبلا اشاره کردم، اما عکاسانی از جمله خودم هستند که این کار را به طور کامل با دست انجام می دهند. ترفند این است که انتخاب نوردهی را بر اساس درخشش آن نوردهی انجام دهید. سپس قسمت های زیاد و کم نوردهی شده را پوشش دهید تا نوردهی های بهتر برای آن قسمت ها مشخص شود.

این یک فرآیند وقت گیر است، اما با تمرین کافی، تصاویر شما کم کم طبیعی تر از وقتی که کامپیوتر تصمیم می گیرد ترکیب در نهایت چطور به نظر برسد، احساس خواهند شد. و همه بدون آن هاله های ناخوشایند نگاشت تُن خودکار (automated tone mapping) خواهند بود.
[ترکیب نوردهی]

Rainsience، اثر دنیل لان

آیا می توانیم بدون این تکنیک این کار را انجام دهیم؟

زمانی در اواخر دهه ۲۰۰۰ بود که عکس های HDR بسیار جنجالی بودند. همه آن تصاویر بیش از حد پردازش شده را می خواستند و این تصاویر در رقابت محبوبیت برنده شدند. با این حال، شما می توانید با همان تکنیک نتایج طبیعی تری ایجاد کنید، یا تصاویری با همان کیفیت را با یک عکس به دست آورید. در اغلب موارد، دوربین های مدرن (به خصوص آنهایی که سنسور فول فریم دارند)، حتی به محدوده گسترده نوردهی های چندگانه نیازی ندارند – یک عکس برای ثبت محدوده دینامیکی بالا کفایت می کند.

همچنین می توانیم تصاویر سیلوئت بگیریم. به خصوص در مقابل یک خورشید در حال غروب قرمز روشن، رنگ های سیاه خالص در هر عکسی می تواند مناسب باشد. در نتیجه تصاویر دارای محدوده دینامیکی کمتر در واقع می توانند گرافیکی تر و تاثیرگذارتر به نظر برسند.

خلاصه: پس دوربین های مدرن تر برای ثبت محدوده دینامیکی بالاتر به تکنیک HDR نیاز ندارند و همینطور می توانیم عکس های سیلوئت بگیریم که مجدوده دینامیکی کمتری دارند که باز هم به HDR نیازی نیست.

نکته حرفه ای: خورشید را روشن ترین بخش تصویر و بازتاب ها را تاریک تر از آنچه که بازتاب می کنند، نگه دارید.
[ترکیب نوردهی]

صومعه زمینی (خاکی)، اثر دنیل لان

چرا این تکنیک مفید است؟

من شخصا تنها زمانی از سرعت شاتر چندگانه استفاده می کنم که خورشید در آسمان است و بخش بزرگی از آسمان را بیش از حد نوردهی (overexpose) می کند. هرچند در این مثال، خورشید تنها از میان روزنه کوچکی در میان ابرهای سنگین در فاصله دور نمایان شده است، و به طور مستقیم بر روی یک کوه پوشیده از برف می تابد. اگر من برای آن هایلایت ها نوردهی کرده بودم، پیش زمینه ام خیلی تاریک میشد. روشن کردن آن پیش زمینه در قسمت سایه ها نویز ایجاد می کرد، و این چیزی است که من نمی خواهم.
۳
عدم وجود نویز در مناظر شبانه با انباشت کردن

نام انگلیسی: stacking noise reduction

نه، ما نمی خواهیم دوباره در مورد انباشت کردن فوکوس بحث کنیم. این کاملا متفاوت است. این تکنیک تنها زمانی جواب می دهد که تمام پارامترها یکسان باشند: تنظیمات دوربین، فاصله کانونی؛ همه چیز. حتی دمای دوربین هم برای به دست آوردن بهترین نتایج باید یکسان باشد. انباشت کردن (Stacking) با محاسبه تفاوت بین دو یا چند تصویر عمل می کند و به طور مستقیم از حوزه عکاسی از ستارگان می آید. البته تنها یک روش وجود ندارد – در این صورت همه چیز آسان میشد!
[ترکیب نوردهی]

درخت هستی، اثر دنیل لان

ساده ترین روش میانگین گیری (averaging) است. بعد از هم تراز کردن ستارگان یا پیش زمینه، بسته به این که می خواهید نویز در کجا کاهش یابد، می توانید لایه پایینی را بر روی Opacity یا شفافیت ۱۰۰% تنظیم کنید. بعدی بر روی ۵۰%، سومی بر روی ۳۳% و چهارمی بر روی ۲۵% تنظیم می شود. بنابراین ۱۰۰ تقسیم بر شماره لایه های شما شده، و به عدد صحیح گرد می شود.

همچنین روش Kappa-Sigma Clipping، روش میانه (Median)، و چند روش دیگر وجود دارد که از الگوریتم های پیچیده تر استفاده می کنند، اما همه اینها برای به دست آوردن بهترین نتیجه از یک مجموعه تصویر خاص عمل می کنند.
[ترکیب نوردهی]

سرنوشت، اثر دنیل لان

آیا می توانیم بدون این تکنیک این کار را انجام دهیم؟

در طول روز، بله. اما اگر یک عکاس شبانه مشتاق و پرشور باشید، هیچ جایگزینی برای نتایج انباشت وجود ندارد. همانطور که نسبت سیگنال به نویز را در هر تصویر بعدی که به انباشت اضافه می کنید افزایش می دهید، می توانید جزئیات بیشتری از قسمت های بسیار پراکنده یک تصویر استخراج کنید. به عنوان مثال، راه شیری یا کهکشان آندرومدای همسایه ما را در نظر بگیرید. این با روش کاهش نویز در لایت روم یا نویز نینجا متفاوت است، چون آنها از شر کوچک ترین پیکسل ها بر اساس آنچه که در اطراف آنها قرار دارد، خلاص می شوند.

آیا ما نمی توانیم به جای این کار تنها سرعت شاتر را به چند دقیقه افزایش دهیم؟ خب، زمین در حال چرخش است، بنابراین ستاره های شما به صورت دنباله دار ظاهر خواهند شد. همچنین، یک سرعت شاتر طولانی تر بخش های الکترونیکی دوربین شما را بیشتر گرم خواهد کرد. این به نوعی نویز متفاوت تحت عنوان نویز حرارتی منجر می شود، که اصلاح آن حتی دشوارتر است.
[ترکیب نوردهی]

سیگنال، اثر دنیل لان

چرا این تکنیک مفید است؟

تصاویر کمتر نویزدار می توانند داستان های مسحورکننده تری بگویند. و نویز کمتر همچنین بدین معنی است که شما می توانید تصویر را در اندازه بزرگتری چاپ کنید، قبل از این که نویز تصادفی به چشم بیاید.

منبع:

لنزک

 

+ نوشته شده توسط Babyphotographystudio در سه شنبه، ۵ تیر ۱۳۹۷ ساعت ۹:۵۸ بعد از ظهر، بدون بازدید ، بدون دیدگاه
برچسب‌ها: عکاسی، راهنمای عکاسی، آموزش عکاسی